Εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ……
(Από το βιβλίο της Μαρίας Σαμαρτζή : Μικρές Καθημερινές Ιστορίες)
– Με λένε Χρήστο. Ο πατέρας μου ξεκίνησε με το διωγμό απ’ την Καππαδοκία, βγήκε στο Βόλο. Μετά κατέβηκε στην Αθήνα ψάχνοντας την τύχη του, την όποια τύχη.
– Εγώ είμαι ο Barbaros. Η δικιά μου μάνα απ’ τη Θεσσαλονίκη έφυγε, με την ανταλλαγή πληθυσμών. Πήγε στην Καππαδοκία, μετά στην Αττάλεια. Εκεί τους πήγαν, δεν το διάλεξαν.
Άλλοι αποφάσιζαν γι’ αυτούς.
Κοιτάχτηκαν ίσια στα μάτια. Γιοφύρια γίναν οι ματιές κι απάνω τους σκαρφάλωσαν, να κάνουν τη διαδρομή για ένα συναπάντημα. Δεσμοί αόρατοι μέχρι τότε πρωτοφάνηκαν. Λίγη κοινή πατρίδα, ακόμα πιο λίγα κοινά πατήματα, κοινά χώματα στις ρίζες τους, ίδιο νερό στ’ αυλάκι τους: ο ξεριζωμός, που πάντα τους ακολουθούσε.
Άπλωσαν χέρια, τράβηξαν τις καρέκλες πιο κοντά. Λίγο τινάχτηκαν κι έπεσαν από πάνω τους χώματα με τα χρώματα των χρόνων και κάποιοι γόρδιοι δεσμοί που κρατούσαν τα στόματα σφαλιστά. Κι άρχισαν να εξιστορούν τα πάθια των γονιών τους, τις ζωές που άφησαν πίσω τους, τις μέρες που ξανά δεν θα ξημέρωναν ίδιες, τα σχέδια και τις προσμονές για το αύριο, που πέσαν στις φωτιές του χαλασμού.
Μίλησαν για τους αποχαιρετισμούς που γίναν νύχτα στα κρυφά, μέσα στη σκόνη του τρόμου που σκέπαζε τα πάντα και που έμειναν μέσα τους να τους βαραίνουν σαν τάφοι ομαδικοί.
– Η μάννα μου για χρόνια φώναζε το όνομα της Μαρίας στη νέα της πατρίδα. Την είχε γειτόνισσα και φιλενάδα
– Η δική μου στο στρώμα έπεσε σαν αποχωρίστηκε τη Σεντέφ.
Αυτοί δεν είχαν ποτέ τίποτα να μοιράσουν και να τα χαλάσουν στη μοιρασιά.
Και τα λόγια γίναν ποταμός πορφυρός και μαβύς μαζί, που τους έσυρε στη χώρα της μνήμης της αλύτρωτης. Έτριξαν οι βράχοι της Αττάλειας κάτω απ’ το βάρος της.
Έμειναν να κοιτάζονται πάνω από ένα ποτήρι γλυκό τσάι:
– Θέλω να σε ξαναδώ
– Θα ξανάρθω
Εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ………………………..
Θα ξανανταμωθούμε
*Η παραπάνω Ιστορία, είναι μια καταγραφή διαλόγου,μεταξύ δύο ανθρώπων στην Αττάλεια, πριν από μερικά χρόνια.
Η Μαρία Σαμαρτζή γεννήθηκε στα Λουτρά Μυτιλήνης. Έζησε εκεί μέχρι τα δεκαοχτώ της χρόνια. Άφησε το νησί σπρωγμένη από την αγάπη για τη μάθηση και την ανάγκη να γνωρίσει τον κόσμο. Σπούδασε τις επιστήμες του ανθρώπου στην Ελλάδα και την Αγγλία. Εργάστηκε στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών με κύρια συμμετοχή σε έρευνες που αφορούσαν γυναικεία θέματα και θέματα υγείας. Επίσης εργάστηκε ως επιστημονική συνεργάτης στο Ογκολογικό Νοσοκομείο «Άγιος Σάββας». Αποτελέσματα της δουλειάς της έχουν ανακοινωθεί σε συνέδρια στην Ελλάδα και το εξωτερικό κι έχουν δημοσιευτεί σε επιστημονικά περιοδικά.
Με ενεργό συμμετοχή σε γυναικείες οργανώσεις και την ιδιότητα της ως ψυχοθεραπεύτριας έχει δώσει δεκάδες διαλέξεις πάνω σε γυναικεία θέματα και θέματα ψυχικής υγείας στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ως προσκεκλημένη γυναικείων φορέων καθώς και ως ομιλήτρια των Ελεύθερων Ανοιχτών Πανεπιστημίων.
Διηγήματά της, με κυρίαρχες μορφές γυναικείους χαρακτήρες, έχουν δημοσιευτεί στο Λεσβιακό λογοτεχνικό περιοδικό «Αιολικά Φύλλα».
Άλλα βιβλία της ίδιας:
- «Όνομα: Γυναίκα», Εξάντας, 1992.
- «Γυναίκες στο χορό της οργής», Άδωνις, 1996.
- «Κοινωνικο-οικονομικοί προσδιοριστικοί παράγοντες της γονιμότητας στην Ελλάδα», Τόμος Α΄, Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ), 1992 (συλλογικός τόμος).
- «Κοινωνικο-οικονομικοί προσδιοριστικοί παράγοντες της γονιμότητας στην Ελλάδα», Τόμος Β΄, Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ), 1992, (συλλογικός τόμος).
- «Τραγουδώντας και κουβεντιάζοντας στα Λουτρά», Αστερίας, 1998.
- «Η Καλυψώ κι….. οι άλλες», Αστερίας, 1999.
